Meg Stuart
Damaged Goods
Jozef Wouters/Decoratelier
Artikels
Interviews
Workshops
DE STANDAARD, Meg Stuart danst flarden van herinneringen - Sarah Vankersschaever (14/05/2010)

De choreografe Meg Stuart staat in the fault lines voor de tweede keer op sène met Philipp Gehmacher. Een belevenis.

Om eerlijk te zijn, we hebben graag dat u van niets weet. Dat u de theaterzaal binnenwandelt zonder in programmaboekjes te zijn verdwaald. Dat u uw plaats zoekt en de dag uitwist. Dat u gewoonweg onvoorwaardelijk nieuwsgierig bent. Dat u er bent.

Bij the fault lines van Meg Stuart en Philipp Gehmacher hebben we u graag ietswat anders: dat u een vage verwachting heeft van hoe hun choreografie u iets zal willen vertellen. Denk aan een wit blad waarop zich de vage contouren van een silhouet aftekenen, of de beginletters van de woorden die samen een verhaal uitmaken.

En bedenk dat u zich die kleine vlekken van betekenis vaag herinnert. Datu als man samen was met een vrouw, of als vrouw samen met een man. Dat u het hebt geprobeerd om elkaar te omhelzen, lief te hebben, de optelsom te maken die ‘samen’ uitmaakt. Maar dat u zo vaak gefaald hebt, dat u vanzelf die herinneringen bent gaan wissen.

Als u dit in gedachten houdt, wordt the fault lines adembemend mooi. Meg Stuart en Philipp Gehmacher bewegen zich met hun choreografie op de grens tussen realiteit en herinnering, daarbij ondersteund door de videomaker Vladimir Miller. Die speelt met de afstand tussen wat we op scène zien en hoe we de voorstelling ervaren. Miller gaat Stuart en Gehmacher filmen en hun projectie manipuleren, totdat wat we zien herinnering wordt, of een droom waarvan we ons nog slechts willekeurig flarden herinneren. Ook de elektronische soundscape werkt bevreemdend.

Verlangen

Meg Stuart en Philipp Gehmacher hebben elkaar gevonden. Vóór the fault lines maakten ze in 2007 samen Maybe Forever. En een opgefriste Meg Stuart liet zich na de voorstelling ontvallen dat zij en Gehmacher nog genoeg materiaal hebben voor een derde samenwerking. Ze cirkelen nochtans elke keer rond dezelfde thematiek – verlies, relaties, verlangen en ontgoocheling- maar weten steeds een andere uitweg in te lassen. In Maybe Forever was dat muziek, in the fault lines is het herinnering en tijd.
The fault lines is een kleinschalige en sobere voorstelling geworden. In de witte ruimte hangt slechts een grijs gordijn aan de muur, ligt er door de tl-lampen kaal licht op de vloer en slingeren er videokabels rond. Waar de bewegingstaal van beide dansers in Maybe Forever nog botste, hebben ze deze keer iets gemeenschappelijks gevonden. Want een ‘fault line’ – de plaats waarop twee individuen als aardplaten tegen elkaar schuren – geef je soms sterker weer wanneer je dezelfde taal spreekt.
Wie zich de vage, soms herhalende structuur van de herinnering eigen maakt en ook het trage ritme verdraagt, zal in the fault lines veel ontdekken. Het is een magische voorstelling die je in de eerste plaats moet ervaren, eerder dan te zien.

CULTUURCOMMISSIE KULEUVEN, De onbehaaglijke kunst van Meg Stuart & Damaged Goods - Rudi Laermans (06/2005)

© Damaged Goods — info@damagedgoods.be — +32 (0)2.513.25.40