Meg Stuart
Damaged Goods
Jozef Wouters/Decoratelier
Artikels
Interviews
Workshops
TANZNETZ, Phantomschmerz und Katharsis - Frank Weigand (02/09/2007) [ Duits ]
ETCETERA, De zerk van ons verlangen - Lieve Dierckx (09/2007)
DE STANDAARD, Flashbacks van een verloren liefde - Danielle De Regt (09/06/2007)

Iets meer dan tien jaar geleden ontmoetten Philipp Gehmacher en Meg Stuart elkaar tijdens een workshop. Stuart hadop dat moment haar grote doorbraak al achter de rug met Dísfgure Study en No longer readymade, Gehmacher zette zich einige tijd later defintief op de kaart met zijn Incubator-cyclus. Sindsdien hebben ze elk een unieke stempel gedrukt op het hedendaaagse danslandschap.

Op het eerste gezicht lijken ze weinig gemeenschappelijk te hebben.De Amerikaanse choreoografe is veeleer een beeldenstormer, terwijl de jonge Oostenrijker een sobere bewegingstaal voorstaat die geënt is op uitgepuurde vertwijfeling. Toch vinden ze elkaar in hun fascinatie voor ontwrichting en verstoring. Die gedeelde voorliefde zien we terug in Maybe Forever, het resultaat van hun ontmoeting op het podium.Stuart en Gehmacher delen het podium met de zanger-gitarist Niko Hafkenscheid. Hij doet dienst als moderne troubadour die de tragiek van het leven in lyrische poëzie giet. Bedeesd tokkelt hij verlies en verlangen aan elkaar. Het zijn liedjes die thuishoren in het holst van de nacht, wanneer eenzaamheid de einige kompaan is die ook aan de toog is blijven hangen.

Tussen de nummers door spelen Gehmacher en Stuart met verwachtingen die nooit ingelost worden. Ze ontglippen elkaar in halfslachtige omhelzingen. Strelingen sterven weg voor ze de huid raken. Soms schuilen ze toch in elkaars armen, maar de warmte en intimiteit die ze daar normaal gezien moeten vinden, doven uit voor ze echt vlam vatten. Ze jagen schaduwen na: die van zichzelf en van de ander.

Maybe forever doet op het eerste gezicht denken aan een montage van flashbacks van een verloren geliefde, zoals die in films wel eens voorkomen. Ze dienen vaak als keerpunt in het relaas, of om even
stil te staan bij wat geweest is. Het duo op de scène grijpt gelijkaardige momenten van melancholie vast, gaat erin op, of becommentarieert ze. Tegelijkertijd blijven hun mijmeringen afstandelijk. Wat er onderhuids woelt, blijft huid raken. Soms onbestemd. Hetzelfde geldt voor de toekomst. Het geleden verlies moet nog een plaats krijgen, maar Waar precies? Intussen rukt het besef van eindigheid steeds verder op.

Zo ontstaat een gevoel van ongemakkelijkeheid die de voorstelling doordesemt. Het is een ervaring waar beiden in hun afzonderlijke creaties vaker op mikken, en die de toeschouwer hier ongemerkt
besluipt en overmeestert.

Vanuit artistiek oogpunt hebben Gehmacher en Stuart voor Maybe forever voor elkaar de deuren wijd opengezet, zonder hun eigen kwaliteiten uit het oog te verliezen. Zo komen Stuarts sfeerpalet
en Gehmachers emotionele verstarring samen in een creatie die beiden toelaat iets nieuws in zichzelf te ontdekken, en te tonen.

DE STANDAARD, Van de regen in de pulp - Danielle De Regt (17/03/2007)
DE MORGEN, De zondvloed voorbij - Pieter T'Jonck (10/03/2007)

© Damaged Goods — info@damagedgoods.be — +32 (0)2.513.25.40