Meg Stuart
Damaged Goods
Jozef Wouters/Decoratelier
Artikels
Interviews
Workshops
TIP BERLIN, Schetsboek in beweging - Dorion Weickmann (02/13)
BERLINER ZEITUNG, Es steht ein Saurier auf der Bühne - Michaela Schlagenwerth (12/01/13) [ Duits ]
WIENER ZEITUNG, Symphonie der Emotionen - Helene Binder (25/07/2013) [ Duits ]
HET THEATERFESTIVAL, Juryrapport - (30/05/13)
COBRA, the fault lines - Eline Van de Voorde (24/02/2013)

the fault lines - Meg Stuart, Philipp Gehmacher & Vladimir Miller Auteur

*** Beeldende kunst, theater en dans vermengen zich tijdens Performatik,Brusselse biënnalevoor performance art.Tal van beeldende kunstenaars en choreografen werken er samen. Zo ookPhilipp Gehmacher en Meg Stuart, die met videokunstenaar Vladimir Miller de eigenzinnige performance ‘the fault lines’ creëerden.

Ook in locatie zoekt Performatik, een festival van het Brusselse Kaaitheater, naar een mengeling van podiumkunsten en beeldende kunst. Geen gewone theaterzaal voor ‘the fault lines’ maar een galerie, Centrale for contemporary art, waar de makers de witte ruimte kunnen omvormen tot het perfecte scènebeeld. Een tentoonstelling met werk van onder andere Angel Vergara en Philippe Vandenberg is er tezelfdertijd te bezichtigen.

White Cube

De witte ruimte is aangekleed met een houten vloer, een grijs gordijn, tal van camera’s op de vloer en een kleine projectie die een deel van het scènebeeld op de rechter muur weerspiegelt. ‘the fault lines’, ofwel de breuklijnen, begint met een confrontatie tussen de twee dansers, Philipp Gehmacher en Meg Stuart. De choreografie ontstaat in de ontmoeting. Ze wandelen naar elkaar toe, willen elkaar omhelzen, maar raken in een gevecht van duwen en trekken. Ze slepen elkaar langs de muren, de vloer, tasten de grenzen van de ruimte af. Pas na herhaaldelijke confrontaties beginnen ze ook alleen te dansen.

Intieme stills

De focus ligt op de dansers. De projectie, die in het klein weergeeft wat voor het grijze gordijn zich afspeelt, kan onze blik niet wegleiden van de twee dansers die herhaaldelijk op elkaars bewegingen botsen. Dit verandert wanneer Miller de kleine projectie nu ook in het groot op de muur voor ons projecteert. We zien echter niet het hele beeld. Met een kleine ronde zoeker tast de videokunstenaar de grenzen van de dansende lichamen af. Het getik dat lijkt op het draaien van een oude filmprojector en de flikkering van het tl-licht doen de toeschouwer denken aan een stomme film. We kijken naar stukjes lichaam: een hand, een voet, een hoofd, een knie. Onze blik wordt geleid naar details, stilstaande beelden van een niet-stilstaande werkelijkheid. Even vergeten we als publiek dat de dansers nog steeds fysiek op de scène staan.

Anders kijken

Spel met licht, kleur en projectie veranderen de sfeer van het stuk en ook het perspectief. Wanneer we de volledige projectie in het groot zien, lijken de beelden iets huiselijks te hebben. Vreemd genoeg doet het verdubbelde beeld vertrouwder aan dan de werkelijkheid. De relatie tussen Gehmacher en Stuart lijkt lieflijker en intiemer. Met een stift tekent Miller lijnen langs de bewegende lichamen. Alsof hij de breuklijnen, die hem telkens weer ontsnappen, wil vatten.
‘the fault lines’ is allesbehalve een doorsnee dansvoorstelling. Het is een video-installatie die de performance meerdere lagen geeft. De toeschouwer krijgt de kans om anders naar beweging te kijken. De choreografie is sober, maar wordt verrijkt en verveelvoudigt door het inventieve gebruik van licht en video.

FRIEZE, Dans beweegt - Astrid Kaminski (04/13)
UTOPIA PARKWAY, Kaleidoscopic sketchbook from outer space - Hans-Maarten Post (09/12/2013) [ Engels ]

© Damaged Goods — info@damagedgoods.be — +32 (0)2.513.25.40