Meg Stuart
Damaged Goods
Jozef Wouters/Decoratelier
Artikels
Interviews
Workshops
TAGES-ANZEIGER, Radikale Körperforscherin - Andreas Tobler (22/01/14) [ Duits ]
TANZ, Choreografin des Jahres Meg Stuart - Elena Phillip (15/08/14) [ Duits ]
DEUTSCHLANDFUNK, Mikroskopische Tänze - Franziska Buhre (27/03/14) [ Duits ]
BERLINER ZEITUNG, In Fellstiefeln singt Meg Stuart sogar - Michaela Schlagenwerth (28/03/14) [ Duits ]
MOUVEMENT n° 73, Sketches/Notebook - Jean-Marc Adolphe (10/03/2014) [ Frans ]
DIE DEUTSCHE BÜHNE, De werelden van Meg Stuart - Anna Volkland (27/03/14)

Meg Stuart wantrouwt woorden. Dat zegt ze zelf. Als je niet wil of kan zwijgen, kan je beter veel tijd en ruimte nemen. Het is het proberen waard veel woorden te gebruiken en als even belangrijk te verwoorden. Je kan beelden, klanken, bewegingen en materialen erbij betrekken. Je kan van alles veel en achter-, naast- en over elkaar tonen, fictie en waarheid mixen, documenten en atmosferen, herinneringen en dromen, zicht- en onzichtbaar, gedachten van anderen en van jezelf. Het gaat voornamelijk om de eigenheid die in Hunter in meerdere fasen benaderd wordt. Of beter gezegd, de mogelijkheid om kennis te maken met Meg Stuarts eigenheid. De kunstenares, de vrouw, de mens Meg Stuart nodigt ons uit de wereld met haar vragen en houdingen te leren kennen, maar ook hun oorsprong te beseffen. „I think that changing one’s mind is one of the best things there is.” horen we de stem van Jonas Mekas na langer dan anderhalf uur vaststellen. Men kan dit goed, zeer goed zelfs, begrijpen.

Sinds meer dan twintig jaar werkt Meg Stuart op het gebied van dans en theater aan projecten met uiteenlopende vormen en opvoeringsformaten. Hunter is echter haar eerste avondvullende solo voor zichzelf. De gedachte aan een solo, daarenboven in de categorie dans, brengt je al snel op een dwaalspoor. Hunter betekent helemaal niet Meg Stuarts bekering tot het kleine formaat. Ook de aankondiging haar lichaam als archief te bestuderen is misleidend. Het individuele en moeilijk met anderen te delen lichaamsgeheugen is bij Meg Stuart het uitgangspunt voor een zoektocht naar hoop, gemeenschap en utopieën. Men kan in vele opzichten beweren dat Hunter een groot werk is met een hang naar een Gesamtkunstwerk.

Naast de choreografe op het podium zijn er meerdere artiesten bij Hunter betrokken. De dramaturg Jeroen Peeters verzorgde het publiek met twee bladen vol tekst die absoluut het lezen én bewaren waard zijn. Het bevat allerhande uitingen van het creatieproces en verzamelde ideeën van Charlotte Selver, Yoko Ono, Miranda July en vele anderen. De geluidsontwerper Vincent Malstaf ontwierp een collage van geluiden, liederen (voornamelijk van de jaren 80) en elektronische muziek. Het is het reisschema van de performance en misschien zelfs ook het huis waarin Meg Stuart kan rondwandelen. Het is een overvol huis dat op zich geen actie uitvoert, maar voortdurend verhalen vertelt. Het vermaakt en verontrust ons. Het zwijgt en brult. De scenografe Barbara Ehnes bouwde op het podium van HAU2 een gigantisch sculptuur bestaande uit XL-knutselmateriaal. En warempel begint ook de avond met een glitter-mos-foto-collage van Meg Stuart zelf. De kostuumontwerpster Claudia Hill volgde hetzelfde principe: van alles moet veel zijn, de betekenissen vormen geen vaste categorieën en elke fase van de performance vraagt om een andere verpakking van de performer. De lichtontwerper Jan Maertens heeft het openen of het (beschermend) afsluiten van de scène, de mogelijkheden van het kijken en het bekeken worden, vormgegeven. En niet in de laatste plaats, bespeelt de videokunstenaar Chris Kondek drie projectievlakken met foto’s en video-opnamen. Hij creëert een compositie met knipsels, ruw materiaal, overlappingen van beelden, vaak personen en vaak landschappen. Hoewel het wel degelijk om autobiografische documenten handelt, beseffen buitenstaanders, die niets of niemand herkennen, niet het reële karakter ervan.

Het decor van Hunter is zowel speels als geheimzinnig, een rizoom. Er bestaat blijkbaar geen hiërarchische structuur tussen de elementen en betekenissen. Wat deze wereld toont en vertelt, is toevallig net zoals de wereld in onze hoofden. Gelijktijdig is de avond zeer strikt gestructureerd. Een goed voorbereid programma voltrekt zich. Ook dat verdoezelt hij niet.

Fase 1: knutselen met Meg Stuart, live-uitzending van detailopnames, privé-foto’s en andere, manipulatie van het beeldmateriaal. Later zegt Meg Stuart: “ik geloof niet dat mijn vader nog een goed geheugen heeft aangezien hij zijn verhalen telkens opnieuw en opnieuw vertelt.” Het duurt een tijdje vooraleer we Meg Stuarts gezicht zien. Ze staat, gaat, knielt neer, danst niet en kijkt niet naar voor. En zelfs wanneer ze naar het publiek kijkt, kunnen we nauwelijks haar gezicht zien. Haren, handen of armen belemmeren het zicht. De eerste bewegingen zien eruit als clichés of extreme compacte extracten van haar eigen choreografieën. Tussenin geeft ze de indruk radeloos te zijn. Ze loopt rond.

Fase 3 en 4 of 5, in elk geval de laatste: Meg Stuart kleedt zich opnieuw aan. Ze heeft uiteindelijk en eindelijk écht gedanst. In stilte improviseert ze met bewegingsmateriaal en wisselt ontelbare keren haar gezichtsuitdrukking. Bepaalde, uiterst korte momenten is ze zeer ontspannen en vrolijk. Men zou hierover veel kunnen vertellen. Maar nu kan enkel het volgende gezegd worden: alles wat tot dit ogenblik gebeurd is, was noodzakelijk. Zo kan Meg Stuart nu een reddingsvest aantrekken en een microfoon opspelden. Het eerste wat we haar horen zeggen is: “Ik ben verlegen”. Wie haar langer kent .. hmm .. denkt dat nog steeds. Meg Stuart als entertainer. Verrassend. Ze praat dan steeds minder krampachtig over allerlei dingen. Ze maakt geen onderscheid tussen het intieme en het publieke, tussen het banale en het visionaire. Ze vraagt naar onze toekomst. Niets geeft aanleiding tot het vermoeden van enige berekening achter de woorden. Dat is zelden zo en zo buitengewoon. Het raakt ons, maar op een zeer onsentimentele manier – en irriteert dan weer anderen. Het was een zeer bijzondere avond, een geschenk.

Vertaling Damaged Goods

TAGESSPIEGEL, De barst in mijn lichaam - Sandra Luzina (28/03/14)
TAZ, Het choreografische principe van de collage - Katrin Bettina Müller (28/03/14)
DIE DEUTSCHE BÜHNE, Les mondes de Meg Stuart - Anna Volkland (27/03/14) [ Frans ]
P.S., Slalom - Thierry Frochaux (25/09/14) [ Duits ]
DE STANDAARD, Het zinderende spiegelpaleis van Meg Stuart, Charlotte de Somviele
UTOPIA PARKWAY, Beautiful cutting up and reassembling the past: ‘Hunter’ by Meg Stuart/Damaged Goods [ Engels ]
DFDanse, Un chef d’oeuvre peut en cacher un autre, Margot Cascarre (15/05/14) [ Frans ]
Voir.ca, Danse libre sur musique grandiose, Philippe Couture (15/05/14) [ Frans ]
TAZ, Le collage comme principe chorégraphique - Katrin Bettina Müller (28/03/14) [ Frans ]
TAGESSPIEGEL, La déchirure dans mon corps - Sandra Luzina (28/03/14) [ Frans ]

© Damaged Goods — info@damagedgoods.be — +32 (0)2.513.25.40