Meg Stuart
Damaged Goods
Jozef Wouters/Decoratelier
Artikels
Interviews
Workshops
TAGES-ANZEIGER, Radikale Körperforscherin - Andreas Tobler (22/01/14) [ Duits ]
TANZ, Choreografin des Jahres Meg Stuart - Elena Phillip (15/08/14) [ Duits ]
DEUTSCHLANDFUNK, Mikroskopische Tänze - Franziska Buhre (27/03/14) [ Duits ]
BERLINER ZEITUNG, In Fellstiefeln singt Meg Stuart sogar - Michaela Schlagenwerth (28/03/14) [ Duits ]
MOUVEMENT n° 73, Sketches/Notebook - Jean-Marc Adolphe (10/03/2014) [ Frans ]
DIE DEUTSCHE BÜHNE, De werelden van Meg Stuart - Anna Volkland (27/03/14)
TAGESSPIEGEL, De barst in mijn lichaam - Sandra Luzina (28/03/14)

Hebbel am Ufer: De danseres en choreografe Meg Stuart toont haar eerste avondvullende solo Hunter.

„Mensen zeggen dat ik verlegen ben.“ Zo begint Meg Stuart haar monoloog en richt haar blik met enige schroom naar het publiek. De Amerikaanse choreografe die reeds vele jaren in Berlijn woont, heeft op 49-jarige leeftijd haar eerste avondvullende solo gemaakt. Hunter is een zoektocht naar en beproeving van jezelf – en zeker en vast het meest persoonlijke werk van Stuart. Met haar voortdurende vervormingen en verplaatsingen bewijst ze alweer de zeggingskracht van het lichaam.
De grote verrassing van de avond is echter dat Meg Stuart zelf een langere tekst voordraagt – en op het einde zelfs zingt. Ze lichtte haar zogenaamde verlegenheid toe: “Ik heb woorden lange tijd niet vertrouwd”.

En dan begint ze te vertellen: over haar ouders, die beide regisseurs waren en een gemeenschapstheater hadden. “Ik heb zo vele slechte acteurs gezien”, gaf ze toe, “Ik heb mezelf beloofd nooit een woord op het podium te zeggen.”

De voorstelling draait om herinneringen die haar nu toch ertoe gebracht hebben ze in woorden heeft gieten. Meg Stuart onderzoekt hoe ervaringen sporen nalaten op het lichaam - een telkens terugkomend thema bij Meg Stuart.

In Hunter kiest ze weer voor een multimediale aanpak en werkt met verschillende materialen. In het begin zit ze volledig in gedachten verzonken aan een tafeltje en verknipt zwart-witfoto’s van haar persoonlijke fotoalbum en schikt vervolgens de knipsels. Bij een foto van moeder en kind worden de gezichten door dierenhoofden vervangen, andere foto’s dan weer met nagellak beklad of met glanzend papier beplakt. Een collage van verschillende muziekwerken, geluiden en stemmen weerklinken. Twee vrouwen spreken over de gevolgen van een scheiding, een andere vrouw brengt verslag uit van een feministe die tevergeefs een playboy-bunny tracht te agiteren. Een gebroken mannelijke stem doceert over de noodzakelijkheid van verandering. Privé en filosofie, humor en diepzinnigheid gaan hand in hand.

De scenografe Barbara Ehnes heeft voor Meg Stuart een luchtige constructie gebouwd, bestaande uit plexiglas en metalen buizen, dat als een scherm het podium overkoepelt. De ruimte is bijgevolg reeds geladen wanneer Meg Stuart dan uiteindelijk ook het podium betreedt. Ze legt zich vervolgens op de grond en start alsof ze elektrisch geladen is. Haar lichaam staat onder een enorme spanning. Ze spartelt en trilt, slaat haar armen in het rond en schiet omhoog. Ze is volledig onderhevig aan de ongecontroleerde bewegingen van het lichaam. In Hunter lijkt het haar innerlijk te verscheuren. De variatie van haar syntax aan bewegingen is uniek. De scène waarin ze enkel haar armen gebruikt, is overweldigend. Haar armen beginnen een eigen onrustwekkend leven te lijden. Ze knopen samen, raken in elkaar verstrengeld, rukken weer los en laten zich enkel onder dwang tot rust brengen. De uitvinding van zo’n fantasmagorieën van het lichaam met een grotesk humoristisch karakter is het grote talent van Meg Stuart.

Op de flakkerende projecties zie je de vader of de kleine dochter, die haar eerste danspasjes toont. De video’s van Chris Kondek werken bijna surreëel. Ze tonen een ronddraaiende Meg Stuart zoals in een trance of een Stuart die haar lichaam aftast als was het een vreemd object. Meg Stuart doorkruist zeer uiteenlopende emotionele toestanden. Plots verzinkt ze bijvoorbeeld in een wel zeer kleurrijke patchwork-stoffentent met vele armen. De kinderjaren zijn nooit geheel voorbij. Dan weer betreedt ze het podium met een ontbloot bovenlichaam en een lange blonde pruik waarin ze zich nestelt.
Meg Stuart is een van de meest richtinggevende choreografen van de hedendaagse dansscène. Sinds ze aan het HAU Hebbel am Ufer als huiskunstenares verbonden is, heeft haar carrière nogmaals een boost gekregen. Haar creaties zijn nu regelmatig te zien en bijna steeds uitverkocht. In Hunter toont ze nu dat ze niet enkel een verzamelaar, maar ook een jager is. Ze pikt de vondsten op en graaft in de diepste herinneringslagen. De avond heeft iets weg van een seance - maar op het einde vermindert het pijnlijke obsessieve. De danseres aanvaardt haar verleden wat bevrijdend werkt. Ze stuurt op het einde in een grappig betoog alle sjamanen, life-coaches en cranio-sacrale therapeuten de laan uit.

Vertaling Damaged Goods

TAZ, Het choreografische principe van de collage - Katrin Bettina Müller (28/03/14)
DIE DEUTSCHE BÜHNE, Les mondes de Meg Stuart - Anna Volkland (27/03/14) [ Frans ]
P.S., Slalom - Thierry Frochaux (25/09/14) [ Duits ]
DE STANDAARD, Het zinderende spiegelpaleis van Meg Stuart, Charlotte de Somviele
UTOPIA PARKWAY, Beautiful cutting up and reassembling the past: ‘Hunter’ by Meg Stuart/Damaged Goods [ Engels ]
DFDanse, Un chef d’oeuvre peut en cacher un autre, Margot Cascarre (15/05/14) [ Frans ]
Voir.ca, Danse libre sur musique grandiose, Philippe Couture (15/05/14) [ Frans ]
TAZ, Le collage comme principe chorégraphique - Katrin Bettina Müller (28/03/14) [ Frans ]
TAGESSPIEGEL, La déchirure dans mon corps - Sandra Luzina (28/03/14) [ Frans ]

© Damaged Goods — info@damagedgoods.be — +32 (0)2.513.25.40