Meg Stuart
Damaged Goods
Jozef Wouters/Decoratelier
Artikels
Interviews
Workshops
TAGES-ANZEIGER, Radikale Körperforscherin - Andreas Tobler (22/01/14) [ Duits ]
TANZ, Choreografin des Jahres Meg Stuart - Elena Phillip (15/08/14) [ Duits ]
DEUTSCHLANDFUNK, Mikroskopische Tänze - Franziska Buhre (27/03/14) [ Duits ]
BERLINER ZEITUNG, In Fellstiefeln singt Meg Stuart sogar - Michaela Schlagenwerth (28/03/14) [ Duits ]
MOUVEMENT n° 73, Sketches/Notebook - Jean-Marc Adolphe (10/03/2014) [ Frans ]
DIE DEUTSCHE BÜHNE, De werelden van Meg Stuart - Anna Volkland (27/03/14)
TAGESSPIEGEL, De barst in mijn lichaam - Sandra Luzina (28/03/14)
TAZ, Het choreografische principe van de collage - Katrin Bettina Müller (28/03/14)

DANS De som van afzonderlijke delen: Meg Stuart bestudeert in haar solo Hunter in HAU2 het eigen lichaam als een archief vol herinneringen

Het is een kleine sensatie: 20 jaar na de oprichting van haar gezelschap Damaged Goods staat de choreografe Meg Stuart voor de eerste keer een volledige avond alleen op het podium.

De première van Hunter in HAU 2 (dat nog in Essen, Venetië, Genève, Zürich en Brussel getoond zal worden) was een ontmoetingsplaats voor vele die haar boeiende vroegere werken als "appetite", "Visitors only" en "Alibi" op het einde van de jaren 90 als curatoren naar Berlijn brachten of hen als collega’s, critici of toeschouwers ademloos volgden.

Kortom, ze danste voor een volkje van Meg-Stuart-fans. Ze beloonde hun trouw met een voorstelling die haar stijl en bijzondere sferen nog maar eens persoonlijk in de verf zette. Verknippen, verscheuren, bekladden, om ongewone assen draaien, nieuw samenstellen, verdraaien en versnellen. Het zijn de toepassingen die men in haar choreografieën vaak ziet in relatie tot het dagdagelijkse en dansante bewegingen. Voor de eerste keer gaat ze echter ook zo om met beelden. Met haar rug naar het publiek gekeerd, knutselt Meg Stuart met scharen, stiften, lijm, fotoknipsels en andere herinneringsstukken aan een tafeltje. Dit wordt door een camera grootschalig op een stoffen doek geprojecteerd. Al wat we herkennen kunnen, verandert voortdurend voor onze ogen.

Dit principe van een collage zinspeelt reeds op de verbazingwekkende gave van Meg Stuart: de gave om het eigen lichaam via ongewone accenten om te vormen tot iets waar afzonderlijke ledematen als bijvoorbeeld handen en armen een eigen leven kunnen leiden. Ze begint te dansen met slingerende en schokkende bewegingen op een soundscape bestaande uit allerhande geluidsknipsels die in minder dan één seconde wisselen. De bewegingen worden mechanisch, sierlijk, fragiel en agressief. De meest tegenstrijdige gewaarwordingen en situaties worden uiterst compact samengebracht. Hoewel men ze niet kan benoemen, doen de bewegingen niet abstract aan. Ze benaderen telkens opnieuw een vorm van emotionele expressie of lichamelijke toestand.

De strijd om herinneringen die gewoonweg niet duidelijk willen worden, is een dramatisch gegeven dat zich hier in het unieke en fragiele lichaam van de choreografe afspeelt. Op verschillende projectievlakken ziet men geregeld oude Super-8-familiefilms en kinderfoto’s. Men hoort soms ook de stemmen van een oude man en een oude vrouw die zoeken naar een nauwkeurigere uitdrukking van datgene wat was. Op het einde neemt Meg Stuart een ronkende projector. De snelheid is verkeerd afgesteld, het beeld met ruis, een bewogen leegte. Langzaam verschuift het beeld naar het plafond en dooft uit. Zo’n sprekende visuele en akoestische elementen creëren een referentiecontext voor de dans. Naast toespelingen naar het biografische en persoonlijke zijn het razendsnelle voorbijglijdende beelden met brandende huizen of bloedende monden. Vele creaties van Meg Stuart zijn zo uitzonderlijk omwille van deze aantrekking tot het catastrofale, het panische, de onzekerheid over de bodem onder onze voeten. Maar wat deze keer anders is, is de verlegenheid en de toughness, de kwetsbaarheid en de gewelddadigheid als facetten van één persoon, als deel van haar verleden.

Licht (Jan Maertens), geluidsontwerp (Vincent Malstaf), scenografie (Barbara Ehnes) en video (Chris Kondek) creëren een ruimte die men niet als een eenzame plaats, maar als een stukje kosmos waarneemt: een wereld bestaande uit privéaangelegenheden en meer algemene gebeurtenissen. In deze wereld verbinden zich objecten, zoals bijvoorbeeld een glanzende folie die regelmatig door de lichtinval van kleur verandert, met de danseres tot bewegende installaties. Hierdoor ontstaat het tegelijkertijd zien en niet zien van haar lichaam, het ballen van het licht dat zich als een ruimte kan uitdijen. Ergens onheilspellend, een beetje wereldvreemd en snel ook weer voorbij.

Vertaling Damaged Goods

DIE DEUTSCHE BÜHNE, Les mondes de Meg Stuart - Anna Volkland (27/03/14) [ Frans ]
P.S., Slalom - Thierry Frochaux (25/09/14) [ Duits ]
DE STANDAARD, Het zinderende spiegelpaleis van Meg Stuart, Charlotte de Somviele
UTOPIA PARKWAY, Beautiful cutting up and reassembling the past: ‘Hunter’ by Meg Stuart/Damaged Goods [ Engels ]
DFDanse, Un chef d’oeuvre peut en cacher un autre, Margot Cascarre (15/05/14) [ Frans ]
Voir.ca, Danse libre sur musique grandiose, Philippe Couture (15/05/14) [ Frans ]
TAZ, Le collage comme principe chorégraphique - Katrin Bettina Müller (28/03/14) [ Frans ]
TAGESSPIEGEL, La déchirure dans mon corps - Sandra Luzina (28/03/14) [ Frans ]

© Damaged Goods — info@damagedgoods.be — +32 (0)2.513.25.40