Meg Stuart
Damaged Goods
Jozef Wouters/Decoratelier
Artikels
Interviews
Workshops
Utopia Parkway, It’s like… He talks a bit and she dances a bit - Hans-Maarten Post (28.01.2017) [ Engels ]
Juryverslag het Theaterfestival 2017, INFINI 1-15 (31.05.2017)
der Standard, Meg Stuart: Der wüste Schatz einer verlorenen Jägerin - Helmut Ploebst (21.04.2017) [ Duits ]
Ruhrtriennale Zeitung, Waar de verbeelding smeult - Jeroen Peeters (06.2017)

Waar de verbeelding smeult

Dramaturg Jeroen Peeters voor Ruhrtriennale Zeitung, 06.17

“Theater is een geweldige plek om te dromen,” zegt Meg Stuart in de solo Hunter (2014), om haar monoloog met een knipoog te vervolgen met: “Stel je voor dat deze plek niet altijd een theater is.” Even voordien sprak ze over online creativiteit als een blauwdruk voor andere werkelijkheden, over het rigide karakter van architectuur en stedelijke ruimtes die slechts één functie hebben, over mensen die elkaar kruisen in de metro of de supermarkt maar elkaar nooit echt ontmoeten. “Stel je voor dat dit theater een plek was waar je eens per maand bloed komt geven. Of waar mensen samenkomen om al hun Ikea-meubelen op te stoken in een collectief ritueel. Verschillende acties, weet je.” Ik herinner me dat toeschouwers zich sterk aangesproken voelden door die aansporing om zich het theater anders voor te stellen en volop hun eigen ideeën bespraken in de foyer. Misschien was dat de eerste vonk – een collectieve droom die uit de zaal ontsnapte en zich langzaam verspreidde, gedragen door alle aanwezigen.

Hoe stellen we ons de theaters en andere kunstruimtes van morgen voor? Hoe geven we die ontmoetingsplekken vorm? Hoe verbeelden we ons die laboratoria voor het samenleven? De voorbije jaren doken die vragen geregeld op in onze gesprekken – met choreografe Meg Stuart en scenograaf Jozef Wouters, en met vele anderen die meewerken aan Projecting [Space[. Gedurende een maand zal het gezelschap Damaged Goods op locatie werken in de Zentralwerkstatt Lohberg in Dinslaken, om die te transformeren tot een tijdelijke omgeving voor het experimenteren met collectieve praktijken van ontmoeten en maken.

Bladerend door mijn notitieboek valt me op hoe veel verwijzingen naar warmte ik opving tijdens repetities. We brachten weliswaar wat tijd door in koude industriële gebouwen, maar de transformatie van energie werd ook een onderzoeksthema op zich. Een waaier aan materiaal werd verzameld om het smeulende vuur van het repetitieproces te voeden. Altijd geboeid door de schoonheid van kwetsbare structuren, was het Jozef Wouters die met dit beeld op de proppen kwam: “Voor mij gaat het vreugdevuur over iets bouwen met het plan het in de fik te steken – het hoeft dus niet stevig te zijn of jaren mee te gaan. Het opbranden betekent het verbruiken, opgebruiken. Het heeft iets hedonistisch. En terwijl het vuur brandt, wordt het bouwsel onzichtbaar en steeds kleiner, en dan verdicht ook de kring van mensen eromheen, totdat iedereen gaat zitten en samen marshmallows eet.”

Tijdens repetities bespraken we de impact van energiebronnen op culturele productie, om dan snel van hout en steenkool over te gaan op datgene wat dansende, voelende en waarnemende lichamen drijft. “Hoe zit het met de energieën van alternatieve helingspraktijken? Of met de warmte van een grote groep lichamen op een rave party? Hoe kunnen we de energie van het publiek aanwakkeren? Is gevoeligheid een energiebron? En fictie?”

Stel je een groep uiterst gevoelige lichamen voor die een oude mijnfabriek betreden. Wat zou er gebeuren als die lichamen zachtjes langs de betonnen vloer zouden strijken? Zouden ze de plek absorberen? Materiële en ruimtelijke omstandigheden zouden partners zijn in de conversatie, een ontmoeting van heterogene oppervlakken en verlangens – menselijke lichamen, machines, hout, steen en stof, een straal licht of verre echo’s van stedelijk rumoer. Misschien zouden die ontmoetingen zich manifesteren in een abstract lijnenspel of in trage, unisono danspassages. Of misschien zouden ze de aandacht richten op de kleinste deeltjes wanneer iemand een handvol stof door de ruimte blaast. Wat zouden die ontmoetingen ons kunnen vertellen over de transformatie van energie en een zorgzame omgang met mensen en dingen?

Etcetera, Sociale sculpturen - Elize Mazadiego (06.17)

© Damaged Goods — info@damagedgoods.be — +32 (0)2.513.25.40