Meg Stuart
Damaged Goods
Jozef Wouters/Decoratelier
Artikels
Interviews
Workshops
ETCETERA, Gaatjes boren in de werkelijkheid - Rudi Laermans (04/2009)
TIME OUT NEW YORK, Meg Stuart: The American choreographer presents her improvisation project - Gia Kourlas (10/2009) [ Engels ]
THE SKINNY, Interview with Meg Stuart - Rosalind Masson (21/11/09) [ Engels ]
DE MORGEN, Rondjes draaien in de familie - Pieter T'Jonck (22/19/2009)

Choreografe Meg Stuart over Do Animals Cry

Choreografe Meg Stuart is actiever dan ooit. De laatste jaren presenteerde ze een indrukwekkende reeks kleinere werken. Nu eens hebben die een sterk experimentele inslag, zoals All togheter now, dan weer zijn het fascinerende solo’s of duetten zoals BLESSED. Nu staat ze hier terug met een groot groepswerk: Do Animaly Cry? Een gesprek:

Families lijken een belangrijk thema in je nieuwe stuk? Is het eerder theater dan dans?
Meg Stuart: “Toch niet. Ik vertrok voor dit stuk vanuit bewegingsonderzoek. Onderweg ging ik echter broeden op het begrip ‘familie’. Niet als een thema voor het stuk, maar als een kader om dingen te
plaatsen. Families zijn bijzondere samenlevingsvormen. Mensen delen er intieme ruimtes. Ze stellen samen eindeloos vaak, in cycli, dezelfde handelingen. Men begrijpt elkaar, of men denkt dat toch, zonder veel woorden. Verplichtingen en rollen ontstaan als vanzelf, zonder geschreven regels. Die patronen worden ook als vanzelf overgedragen op volgende generaties. Net omdat alles
stilzwijgend gebeurt, treden er echter ook onmerkbaar verschuivingen en veranderingen op.”

Waarom houdt dat je bezig?
“Mensen en dingen die transformeren fascineren mij. Wij denken dat families instituties zijn waar je kan op rekenen, maar toch zijn het instabiele configuraties. Verhoudingen verschuiven. Leden nemen – soms ongewild- andere rollen op. In dit stuk werk ik echter met performers die allemaal ongeveer dezelfde leeftijd hebben. Op het eerste gezicht gaat het dus niet om een familie met ouders, kinderen en een hond. Ik werk wel op de kwaliteiten van mensen. Hoe zijn ze inwendig als er niemand kijkt, wat stralen ze uit, wat brengen ze in zichzelf naar boven. Dat is een vreemd proces. Het resultaat zit ergens tussen dans en theater in. Het is noch het ene, noch het andere.

Zou je het anders aangepakt hebben als je echt theater wou maken?
“In dat geval had ik acteurs gezocht die de verschillende posities in een gezin zoals vader, moeder of kind ook in hun verschijning kunnen belichamen. Wat je nu ziet, omschrijf ik voor mezelf als een ‘zone’, een rauwe omgeving waarom de performers het moeten zien te rooien. Met dansers zet je zo’n proces sneller in gang. Zij vragen niet zoals acteurs naar een logica, een verklaring. Je kan ze elke richting uitkrijgen. Hun mentale ruimte wordt zowel in de ruimte als in de tijd uiteen gelegd. Ze reizen bij wijze van spreken door verschillende modaliteiten om in de werkelijkheid te staan.”

Hoe begin je daar aan?
“Dit is geïnspireerd op vragen die kinderen stellen. Die vragen zich af waarom de hemel blauw is en of dieren kunnen huilen. Volwassenen verliezen die capaciteit om zich te verwonderen. Dat komt omdat ze beter geïnformeerd zijn, maar daardoor lopen ze ook sneller vast in hu opvattingen. Nochtans is er altijd een andere manier dan de algemeen aanvaarde om tegen iets aan te kijken.”

Het decor van Doris Dziersk speelt een belangrijke rol?
“Het bevat twee belangrijke elementen. Op de voorgrond staat een tafel waar de familie zich rond scharrelt. Daar werkte ik op de notie van zelfportret. Het is het moment bij uitstek dat een familie een beeld van zichzelf uitdraagt. De overtuiging waarmee dat gebeurt, of het gebrek daaraan, verraadt hoe relaties in zo’n familie liggen en verschuiven. Het andere element is een tunnel van twijgen die in een cirkelboog opgesteld staat achter de tafel. In de tweede helft van het stuk, als de vastgeroeste verhoudingen door de komst van een vreemde door elkaar geschud worden zoals in Teorema van Pasolini, draaiden ze rondjes in die tunnel. Die tunnel is een zinnebeeld van het feit dat je in een familie altijd rondjes draait. Er verschuift veel, maar er verandert weinig ten gronde.”

CRITICAL CORRESPONDENCE, Meg Stuart and Trajal Harrell in conversation with Cristiane Bouger - Christiane Bouger (07/2009) [ Engels ]

© Damaged Goods — info@damagedgoods.be — +32 (0)2.513.25.40