Meg Stuart
Damaged Goods
Jozef Wouters/Decoratelier
Artikels
Interviews
Workshops
IN DANCE, One on One with Meg Stuart - Sonia Reiter (07/2010) [ Engels ]
PAROOL, 'Ik heb het theatrale meer omarmd' - Bregtje Schudel (17.04.2010)

De 26ste editie van Springdance, het internationale festival voor hedendaagse dans en performance, is in volle gang. Choreografe Meg Stuart doet met de wereldpremière the fault lines en met Do Animaly Cry? het festival aan.

Als bij iemand de uitspraak ‘het theater is hem/haar met de paplepel ingegoten’ opgaat, dan is het wel bij Meg Stuart. “Mijn ouders waren theaterrregisserus, dus ik ben letterlijk opgegegroeid in het theater,” vertelt Stuart, vers van het vliegtuig in de lobby van haar Utrechtse hotel. “Ik stond ook vaak in toneelstukken die mijn ouders opvoerden.”

Toch was het juist dans die haar trok. “Ik heb, denk ik, altijd een soort wantrouwen gehad tegenover woorden, tegenover taal. Ik snapte nooit waarom in toneel een fictieve wereld moest worden gecreëerd, waarom ik een rol, een karakter moest spelen. Waarom kon ik niet gewoon mezelf zijn? Tegenwoordig heb ik het theatrale overigens wel meer omarmd. Ik zie theater als iets dat de kloof laat zien tussen hoe we onszelf willen tonen, wie we willen zijn en hoe we echt iets overkomen.”

Maar ook bij dans ging Stuart tegen de stroming in. Ze begon met choreografieles, niet met een danscursus. “De normale gang van zaken is dat je eerst bij een gezelschap danst en pas daarna gaat choreograferen,” beaamt ze. “Maar ik zag dans juist als een studie, als een fundamenteel onderzoek naar wat een lichaam allemaal kan. Pas later realiseerde ik me dat ik meer techniek nodig had om te kunnen doen wat ik in mijn choreografieën wilde doen en ging ik bij een gezelschap dansen.”

In het begin gingen haar choreografieën dan ook vooral over het lichaam zelf, vertelt ze. Over het lichaam dat zichzelf bevraagt, dat fragiel en kwetsbaar is, dat niet de antwoorden heeft, maar er naar op zoek is. Tegenwoordig gaat haar werk meer over de relaties van lichamen onderling.

‘Mijn dansstukken moeten eruit zien als iets levends’

“Ik toon echt mensen op een podium. Het zijn sociale choreografieën, over menselijke relaties en menselijke kwesties. Soms, wanneer ik dans zie, voel ik me buitengesloten, dan kan ik er niet in meegaan, kan ik het alleen maar bewonderen. Terwijl de onhandigheid en kwetsbaarheid van een relatie me juist wel heel erg kan beroeren. Ik wil graag laten zien wat er omgaat in de hoofden van mensen, vlak voordat ze tot actie overgaan. Mijn stukken moeten er niet uitzien als het perfecte object, maar als iets levends dat zich, live, voor je ogen ontvouwt.”

Stuart staat dit festival met maar liefst twee stukken in de Utrechtse theaters. De heropvoering van Do Animals Cry? gaat over het gezin, althans de gezinsstructuur. “Het gaat over het familiaire van een intieme ruimte met mensen die je de hele tijd ziet, de hele tijd om je heen hebt, maar toch niet kent. Dat is volgens mij wel iets waar we ons allemaal in kunnen herkennen.”

Vanavond is de wereldpremière van de ‘performance-installatie’ the fault lines, een samenwerking tussen Stuart, visueel kunstenaar Vladimir Miller en danser en choreograaf Philipp Gehmacher. Het is de tweede samenwerking tussen Stuart en de Oostenrijke Gehmacher, met wie ze in 2006 Maybe Forever maakte.

“Philipp deed jaren geleden een workshop bij me en sindsdien ben ik hem blijven volgen. Hij is heel specifiek, haast abstract in zijn werk, maar we hebben samen wel een bijzondere verstandhouding. We zijn een beetje als twee onafhankelijke musici in een band. We komen even samen voor een album, en gaan dan weer elk onze eigen weg.”

TONEELSTOF, A theatre is not a playbackspace - Bart Magnus (2010) [ Engels ]

© Damaged Goods — info@damagedgoods.be — +32 (0)2.513.25.40