Meg Stuart
Damaged Goods
Jozef Wouters/Decoratelier
Artikels
Interviews
Workshops
SPIKE, Uncomfortable Zones - Adam Linder (09/14) [ Engels ]
MOUVEMENT n° 73, Mutation permanente - Gérard Mayen (10/03/2014) [ Frans ]
AGENDA, Hunter: Meg Stuarts kwantum sjamanisme, Michael Bellon

In haar nieuwste voorstelling Hunter, onderzoekt Meg Stuart haar persoonlijke culturele archief. Je zou het kunnen zien als een geënsceneerd vervolg op het boek Are We Here Yet? uit 2010, waarin ze over haar eigen praktijk reflecteert.

Het is opmerkelijk dat Hunter Meg Stuarts eerste avondvullende solo is sinds ze met Disfigure Study in 1991 doorbrak als choreografe. Hoe kwam ze er dan toe deze voorstelling te maken? “Ik maakte nog nooit een solostuk van deze lengte”, antwoordt ze. “De solo’s die ik maakte sinds Disfigure Study waren een soort zijprojecten tussen de groepsvoorstellingen door. Maar ditmaal startte ik echt opnieuw met het choreograferen van mijn eigen lichaam. Ik maakte bewegingsstudies, nieuwsgierig naar hoe mijn leeftijd (lacht), mijn ervaring, al het werk dat ik gemaakt heb en al het materiaal dat ik onderzocht heb, mij en mijn bewegingen hebben beïnvloed. Tijdens de voorbereiding van deze solo ben ik dus in mijn persoonlijk archief gedoken: zowel dat van mijn werk, als dat van mijn familiegeschiedenis, Super 8-opnames, foto’s, culturele helden en al die dingen waar ik mee bezig was toen ik jong was. In de voorstelling ontmoeten het private en het publieke elkaar, ook omdat ik inspiratie kon putten uit het samen werken en denken met verschillende artiesten, scenografen en muzikanten.”

Waar was je naar op jacht?
Stuart:
Je zoekt in je verleden naar antwoorden op de vraag ‘wie ben ik’, naar patronen in de keuzes die je hebt gemaakt, naar de dingen die ervoor zorgden dat je staat waar je nu staat. Jagen heeft een zekere urgentie: het is verlangen maar niet bereiken, zoeken naar een connectie. Maar het heeft ook iets speels. Ik maak kwantumsprongen in tijd en ruimte en wil mogelijke parallelle levens en werelden onderzoeken. Alsof ik het, door terug te keren in de tijd, kan herwerken en herschrijven.
Ik heb ooit een sjamaan bezocht, en terwijl we over familiegeschiedenis aan het praten waren, vertelde ze dat er zeven generaties nodig zijn om familiepatronen te veranderen. Soms heb ik ook het gevoel dat het leven van anderen – zowel van familie als van andere mensen – mijn bewegingen beïnvloeden. Dat ik eigenlijk de ervaringen van anderen aan het dansen ben. Je zou kunnen zeggen dat ik in Hunter de vreemde noties van sjamanisme en kwantumfysica kruis.

Dus de voorstelling is geen chronologisch persoonlijk dagboek of een overzicht van je werk?
Stuart:
En het is ook geen directe vertaling ervan. Het heeft de vorm van een collage, met duidelijke onderverdelingen en een heel belangrijke geluidsscore van Vincent Malstaf. Ik maak allerlei associaties en juxtaposities. Ik gebruik ook gefingeerde ‘zelven’ en lichamen, dus het materiaal is allemaal eerstehands en heeft een eigen complexiteit. En omdat ik niet alleen op de scène wilde staan, zijn er heel veel stemmen; zowel van mensen die ik ken, als van William Burroughs, Alan Ginsberg, Yoko Ono: veel fragmenten en stemmen die tegen mij of door mij spreken. Ik spreek ook over Trisha Brown, David Bowie, Laurie Anderson… Wat niet wil zeggen dat ik me in nostalgie wentel, of dat het gemaakt is voor een publiek van mijn leeftijd (lacht).

Heeft de jacht je op plaatsen gebracht waar je als artiest nog nooit was gekomen?
Stuart:
Er is een moment in de voorstelling waar ik spreek en ‘blog’ over kunst, stedelijke ruimte, dans… Misschien realiseerde ik me voordien niet dat ik zoveel te zeggen heb. (lacht) Ik denk dat die persoon op de scène, die er geen nood aan heeft zich te verstoppen achter alternatieve identiteiten en geen schrik heeft om transparant te zijn, nieuw is. Ik kan me niet herinneren dat ik ooit al een voorstelling heb gemaakt waarin ik zo openlijk zeg wat ik in gedachten heb. Ik toon ook verschillende kanten: hard, agressief, en mannelijk, maar ook zacht, lyrisch, fantastisch. Wat niet wil zeggen dat ik vanaf nu aan een solocarrière begin.

(vertaling door Kaaitheater)

© Damaged Goods — info@damagedgoods.be — +32 (0)2.513.25.40