Meg Stuart
Damaged Goods
Jozef Wouters/Decoratelier
Artikels
Interviews
Workshops
LE DEVOIR, Meg Stuart, la mémoire dans la peau - Mélanie Carpentier (08/10/2016) [ Frans ]
CactuS Magazine, Het verlangen om naar iets te reiken dat ongrijpbaar is - Eva Decaesstecker (03/2016)

Als Meg Stuart een nieuwe voorstelling maakt, begint ze eerst met een solo. In ‘An evening of solo works’ gaat ze omgekeerd te werk en keert ze terug naar de essentie. Dans in de pure vorm, zonder veel decor en kostuums. Voor CactuS Magazine neemt ze haar solowerk onder de loep: “Ik vraag me wel eens af wat voor choreograaf ik geworden zou zijn, moest ik mijn hele carrière enkel solo’s gemaakt hebben.”

Op de vraag wat we ons precies moeten voorstellen bij 'An evening of solo works' aarzelt Meg Stuart even.
Het is een combinatie van uiteenlopende fragmenten en korte stukken uit verschillende momenten in haar leven. “Er is een fragment uit 'Maybe Forever' en er is een solo die 'Signs of Affection' heet, die ik tijdens een residentie in Brazilië maakte. Dat werd uiteindelijk een studie voor 'Violet'”, vertelt Stuart. “Er is het stuk 'All songs have been exhausted', dat ik in Tel Aviv maakte voor een speciaal programma en dat werd later in 'Hunter' toegevoegd. Uiteindelijk werd 'An evening of solo works' een soort van samenvatting van mijn oeuvre. De solo’s zijn volledig ontdaan van grote decors en kostuums. Ze tonen gewoon het lichaam tot op het bot. Ook de solo’s uit grotere voorstellingen zoals 'Violet' of 'Hunter' die normaal gezien een uitgebreidere setting hebben, zijn hier uitgepuurd.” Ze denkt even na en merkt dan glimlachend op “Ik hou van mijn werk. Ik heb altijd wel een soort van interesse in solo gehad, hoewel ik veel met anderen heb samengewerkt. Het is een wezenlijk onderdeel van mijn werk, zelfs al toen ik pas begon als tiener. Het werk op mijn eigen lichaam zetten, en zo mijn lichaam ontdekken.”

Suggestieve miniatuurtjes

“Ik maak meestal mijn solo’s wanneer ik over een nieuw stuk nadenk,” legt Stuart uit. “Ik werk altijd eerst op mijn eigen lichaam, alleen, om tot grotere projecten te komen. Mijn solowerk vertrekt meestal vanuit de handen, het is vaak een heel minimalistische dans. Ik focus op kleine bewegingen. In 'Disfigure Study', mijn eerste avondvullende voorstelling, vertrok ik bijvoorbeeld vanuit bewegingen met mijn armen en handen waarmee ik tafereeltjes uitbeeldde. Er zit iets miniatuurachtig in. Ivo Dimchev zei ooit ‘Je kan al mijn solo’s doen in mijn woonkamer’. Ik heb bij mijn werk net hetzelfde gevoel: ze lijken niet veel ruimte in te nemen.”

Toch zou ze haar werk niet narratief noemen. “Mijn choreografieën zijn verhalend, zoals poëzie narratief kan zijn. Het is eerder een suggestie van betekenissen, en bij mij zijn ze nogal obscuur. Het is niet echt een verhaal, maar eerder een situatie die getoond wordt. Soms is er tekst bij. In 'XXX for Arlene and Colleagues' dans ik met een deel van mijn lichaam dat niet werkt, dat leeg is, terwijl het andere deel levendig is.”

Persoonlijke rituelen

De solo’s in ‘An evening of solo works’ zijn niet zozeer thematisch gekozen, noch chronologisch. En toch passen ze bij elkaar, al is de rode draad net iets minder voor de hand liggend. “Wat leuk is,” vertelt Stuart, “is dat er telkens maar één iets gebeurt per keer. Mijn werk heeft normaal gezien veel lagen en er gebeurt meestal veel tegelijkertijd op het podium. In de solo’s krijg je echter maar één beeld en één situatie. Daardoor wordt het ook zo uitgepuurd.”

Meer vanop afstand bekeken, heeft haar werk veel te maken met verlangen: “Het is bijna een soort van intiem exorcisme of ritueel. Ik werk een beweging helemaal uit, voeg telkens kleine bewegingen toe en neem er ook weer weg. Ik speel met de spanning tussen mijn fysieke realiteit op het podium en fictieve personen die ik met mijn bewegingen suggereer. Mijn stukken zijn een soort rituelen, waarbij ik dingen loslaat of me voorbereid op iets nieuws. Alles heeft met verlies en met verandering te maken. En met het verlangen om naar iets te reiken dat ongrijpbaar is.”

De Morgen, Op onbekend terrein - Pieter T’Jonck (30.11.16)
Interview with Meg Stuart about UNTIL OUR HEARTS STOP - Smaranda Olcèse for Nanterre-Amandiers (04/16) [ Frans ]

© Damaged Goods — info@damagedgoods.be — +32 (0)2.513.25.40