Meg Stuart
Damaged Goods
Jozef Wouters/Decoratelier
Artikels
Interviews
Workshops
VOICE, Little Ease - Burt Supree (03/12/1991) [ Engels ]
DE STANDAARD, Wereldcreatie van Meg Stuart - Pieter T'Jonck (18/10/1991)
VETO, De ruwheid van stekelkopjes

Meg Stuart danst Disfigure Study

Drie kleine kortgeknipte dansers en één grote langharige Japanse muzikant: dat is de bizarre podiumploeg van Meg Stuart. Zij brengen een minstens even bizar schouwspel van ruwe dans, robuust en geblokt als henzelf. De carte blanche die Bruno Verbergt aan de New Yorkse danseres gaf, werd ingevuld met een van alle franjes ontdane dansproductie; op de rand van het agressieve. Gezien de goede ondersteuning die ze hier, naar eigen zeggen, kreeg, waren de verwachtingen hoog gespannen. De stress die dit met zich meebracht, heeft zeker niets afgedaan aan het resultaat.

Wat is er dans aan een hoofd dat verlangend reikhalst naar twee erboven bengelde voeten? Het is net zoveel dans als elke beweging die ieder mens dagelijks maakt – of niet maakt: staan, zitten, gaan liggen, luisteren, denken. Op zoek naar de meest fundamentele, naakte beweging is Meg Stuart van het alledaagse vertrokken. Ze kwam tot een onconventionele lichaamstaal die de afstand tussen fragiliteit en kracht overbrugt. In het eerste dansstukje wordt dit heel letterlijk weergegeven. Als de voeten niet aan het liefkozen ontsnappen, nemen ze het hoofd in een wurggreep.

Het middenstuk “Held” wordt doorzichtig opgebouwd van een solo naar een trio. Momenten van complete stilte en duisternis onderscheiden de verschillende delen. De eerste lichtbundel toont een eenzame vrouw, het gebogen hoofd onzichtbaar achter het eigen lichaam verborgen. Een vreemd lijkende hand biedt troost en steun aan de gebogen rug. Het dreigend misbruik van de intimiteit wordt telkens afgeweerd, Bijna onhoorbare achtergrondmuziek onderschrijft de ingehouden energie van de trillende vingers.

Een duet blijft een zoektocht naar een voor beiden begrijpbaar bewegingsvocabularium. Toen ook Carlota Lagido haar haar kortgeknipt had, werd besloten de bewegingen de concentreren op het hoofd. Ondanks deze zelf opgelegde beperking zijn ze erin geslaagd een zeer diepzinnig spel te creëren. Uitgangspunt was de manipulatie binnen een relatie en de tegenstelling tussen dominantie en onderdanigheid. Twee stekelige hoofden liggen innig verbonden naast elkaar. De foetushouding is gebaseerd op het sterk bijgebleven beeld van Stuarts stervende grootmoeder. Carlota Lagido is het fysisch gewicht van de door dat door Stuart meegesleept wordt als een levenloze pop. Op klagende gitaarklanken van Hahn Rowe wordt er getrokken, gesleurd, geworpen. Uiteindelijk vleit het zwarte hoofd zich neer op de berustend uitgestrekte arm van Stuart.
De jongen staat felbelicht vooraan, de meisjes liggen achteraan. De bewegingen worden langzaam op elkaar afgestemd. Opnieuw leiden ledematen een eigen leven. Prachtige viooltonen vullen de ruimte. Terwijl Stuart Francisco nadert, verdwijnt Lagido onopgemerkt. Laag over de grond dansend en glijdend achtervolgt Stuart de mannelijke danser. Herhaalde pogingen om hem in te halen, doen haar ten einde krachten neerstorten. Eindelijk komt er een toenadering van zijn kant. Het resultaat is een schitterend duet waarbij de zijwaarts geprojecteerde schaduwen de enige zijn die elkaar aanraken.

Dat dit verhaal oneindig zou kunnen doorgaan, wordt door het laatste stuk benadrukt. Met een klein nuanceverschil wordt de solo van het centrale hernomen. In stilte betast Lagido haar eigen gezicht. Vooral haar mond ontsnapt niet aan een hardhandig onderzoek. Deze keer is het daadwerkelijk de hand van een ander die het betasten van haar lichaam verderzet. Geen enkele manipulatie kan de dwingende vingers tegenhouden. Als ze laat begaan, druipt hij af. Heel alleen wacht ze in het donken worden af.

Het uitstekende lichtspel werd ontworpen door Randy Warshaw, Voor Stuart is dit zeker geen onbekende. Voor ze aan de Klapstukproductie begon, heeft ze vijf jaar lang gedanst bij deze voormalige danser van Trisha Brown. Naast de invloed die haar werken van hem meekregen, zijn er ook sporen terug te vinden van dansers die ze in New York toevallig bezig zag. Allerlei soorten films zowel als het gewone straatleven worden geconsumeerd en dragen bij tot haar specifieke dansstijl.

Pas toen het stuk al enigszins op poten stond, werd de Japanse muzikant Hahn Rowe binnengehaald. Dat zorgde voor hemzelf voor enige moeilijkheden omdat de muziek hier wel degelijk een essentiële bijdrage levert. De continuïteit wordt bereikt door de basismuziek van Hugo Largo die als een lijn door het live uitgevoerde viool- en gitaarspel van de Japanner ontloopt.

Ondanks de improvisaties in de muziek getuigt Disfigure Study van een perfecte timing en verrassende regelmaat. Dit wordt vooral in de hand gewerkt door een duidelijke structuur, opgebouwd door de belichting en de muziekscore. Het perfect afgewerkte geheel laat een diepe indruk na. Het bewijst nog maar eens dat van eenvoud de grootste kracht uitgaat.

© Damaged Goods — info@damagedgoods.be — +32 (0)2.513.25.40