Meg Stuart
Damaged Goods
Jozef Wouters/Decoratelier
Artikels
Interviews
Workshops
DE MORGEN, Een bevrijdende mislukking - Pieter Tjonck (04/10/2012)
DE STANDAARD, De macht van de mislukking - Sarah Vankersschaever (08/10/2012

‘Built to Last’ van Meg Stuart

Ooit een druipende Big Mac-hamburger gegeten met de muziek van Beethoven op de achtergrond? Neen? Moet je toch eens doen. En ga daarna naar ‘Built to Last’ van Meg Stuart. Je zult je er helemaal thuis voelen.

Meg Stuart, toch zowat de zotte doos van de hedendaagse dans, confronteerd in haar nieuwe choreografie vijf performers met overweldigende composities uit het klassieke muziekrepertoire. Weken die als landmark gelden binnen de muziekgeschiedenis. De dirigent en pianist Alain Franco selecteerde ze als muziekdramaturg zorgvuldig: denk aan Lontano van Ligeti, Der kranke Mond van Schönberg of Astronaut anthem van Meredith Monk. Het zijn partituren waar de muziekliefhebber doorgaans sereen voor buigt. Partituren waar zowat elke kunstenaar sereen voor buigt. Behalve Meg Stuart dan.

Demonteerbare dino

Je vermoedt het al bij het binnenkomen: het decor van Built to Last heeft iets te veel weg van een speeltuin voor volwassenen om een voorstelling lang ernstig te blijven. Een reuzengrote, demonteerbare dinosaurus in de rechterhoek, negen zwevende ballen als een bescheiden zonnestelsel in de lucht, een mobiele cabine in de linkerhoek. Wat heeft een performer meer nodig om zich te amuseren?

De wrijving tussen de sériex van wat we horen en de lichtvoetigheid van wat we zien is ontwapenend.

Built to last begint nochtans met de ambitie om met enige sérieux te slagen in zijn opzet: doorheen de confrontatie met de muwiek in de choreografie iets blootleggen van de condition humaine. De drie vrouwen en twee mannen spannen uiters geconcentreerd de spieren op de klanken van Hymnen Region 2 van Karlheinz Stockhausen, tot ze als veredelde robots en angstige wezens over het podium hobbelen. De armen mechanisch zwaaiend naast het lichaam. Met de draconische lach van de perfomer Davis Freeman wordt het helemaal akelig. Een mens zou bijna blij zijn niet op de eerste rij te zitten. Maar al na vijf minuten wordt duidelijk dat de boog niet te lang gespannen zal staan. De ene symfonie volgt de andere op, en terwijl een gigantisch orkest er hoorbaar in geslaagd is om in het gelid meesterlijke muziek te produceren, valt er op het podium nog weinig harmonie te bespeuren tussen de vijf performers. Als personages uit een stomme film strompelen ze op de muziek rond: zonder woorden, met groteske bewegingen en uitvergrote emoties. Beethoven zou zich omdraaien in zijn graf. Tot de performer Kristof Van Boven er met een vingerknip de stekker uit trekt en de constructie van de waanzin in een seconde blootlegt. De performers vallen stil, vegen hun zweet af, en zwellen vervolgens zittend wanneer de violen van de volgende compositie zich aankondigen. Van kwetsbaarheid naar onaantastbaarheid, in Built to Last is het een kwestie van een druk op de shuffle-knop.

Middelvinger

En zo gaat het bijna twee uur door: bij elke nieuwe compositie beginnen de vijf met frisse moed aan hun zoektocht naar de condition humaine en daarmee naar de mogelijke impact van de muziek op het denken van de mens. Ze proberen, falen, proberen opnieuw, falen opnieuw en falen al proberend.
Meg Stuart faalt als choreografe glansrijk, door de theatraliteit van de performers (Davis Freeman en Kristof Van Boven zijn hemels), de inventiviteit van de zoektocht en vooral het heerlijke counteren van de plechsttaigheid waarmee heel wat van de partituren doorheen de geschiedenis beladen zijn. Met maskers en pruiken op meezingen met Perotin, rondhuppelen in de sinkende adem van een rookmachine tijdens Der kranke Mond van Schönberg of op de klanken van Atmosphere van Ligeti het universum bedwingen (eigenlijk gewoon ervoor zorgen dat je je hoofd niet stoot aan de voorbijzwierende planeten). De frictie tussen sérieux van wat we horen en de lichtvoetigheid van wat we zien is pretentieloos ontwapenend.

Stuart legt in Built to Last dan ook de ultieme contion humaine bloot: het verlangen en de onmacht, de ambitie en de onkunde, de grootsheid van een concept en de nederigheid van de mens. De macht van de mislukking, kortom. Zelden iemand zo schitterend en onderhoudend zien slagen in het falen als Meg Stuart in Built to Last.

‘Built to Last’ van Meg Stuart/Damaged Goods, Gezien in Kaaitheater, Brussel.

5 sterren

FOCUS KNACK, Meg Stuart in Wonderland - Els Van Steenberghe (10/10/12)
ETCETERA, Muziek vormt altijd een potentieel gevaar - Jeroen Versteele (09/12)
THALO MAGAZINE, Moving the viewer - Alena Giesche (06/03/2012) [ Engels ]
THE NEW YORK TIMES, Forget about a Paper Moon: This Swan’s Cardboard - Claudia La Rocco (14/01/2012) [ Engels ]

© Damaged Goods — info@damagedgoods.be — +32 (0)2.513.25.40