Meg Stuart
Damaged Goods
Jozef Wouters/Decoratelier
Artikels
Interviews
Workshops
Utopia Parkway, It’s like… He talks a bit and she dances a bit - Hans-Maarten Post (28.01.2017) [ Engels ]
Juryverslag het Theaterfestival 2017, INFINI 1-15 (31.05.2017)
der Standard, Meg Stuart: Der wüste Schatz einer verlorenen Jägerin - Helmut Ploebst (21.04.2017) [ Duits ]
Ruhrtriennale (Programmheft), Es liegt in der Gestalt des Feuers - Jeroen Peeters (08.17) [ Duits ]
Ruhrtriennale Zeitung, Waar de verbeelding smeult - Jeroen Peeters (06.2017)
Etcetera, Sociale sculpturen - Elize Mazadiego (06.17)
De Morgen, Meg Stuart met Jozef Wouters op Ruhrtriennale: zelfontbrandend spektakel - Pieter T'Jonck (05.09.2017)

Meg Stuart met Jozef Wouters op Ruhrtriennale: zelfontbrandend spektakel

Pieter T'Jonck, De Morgen, 05.09.17

Eind maart liep in de Molenbeekse werkplaats van scenograaf-kunstenaar Jozef Wouters Atelier III. Meg Stuart, Jeroen Peeters en Wouters testten tijdens die happening uit hoe een ‘toekomstig’ theater van de verbeelding eruit kon zien. Op de Ruhrtriennale volgde met Projecting [Space[ de hallucinante apotheose van die zoektocht.

Dinslaken: een grauwe stad, waar staal- en mijnbouwindustrie al lang verdwenen - maar de sporen nog overal zichtbaar - zijn. Johan Simons speelde er twee jaar geleden Accattone in een reusachtige hall, die intussen half ontmanteld is. In deze steenwoestijn sloegen Stuart, Peeters en Wouters met acht performers en twee muzikanten hun tenten op in en rond een vervallen bakstenen loods.

Hun voorstelling begint buiten, op de steenvlakte rond het gebouw. Een koppel maakt van hun auto een soort carnavalswagen. Een ander koppel draait in badpak rondjes op te kleine terreinfietsen. Twee mannen zijn in de verte in de weer met een vorkheftruck en een graafmachine. Anderen hangen er aan, of kruipen in de laadbak. Van alle kanten komen klanken, van dub reggae over soundscapes tot gewoon songs. In de verte volgen passanten het vreemde, onbestemde spektakel.

Tv-scherm vol prullaria

Dan nemen de autobewoners het publiek op sleeptouw naar de grote machinehall. Daar ontdek je hoe imposant het gebouw is, want van buiten gezien verdween het in de immense leegte eromheen. Het is ook nog volgestouwd met materiaal. Vooral veel stoere, metershoge rekken. In de eerste helft van het gebouw blijft er nauwelijks een meter tussen. Verderop vormen ze een half-cirkelvormige tribune. Bij de ingang zwiert een tractorband die geluid voortbrengt doelloos rond aan kettingen. Elders staat een geknutseld tv-scherm, volgeplakt met prullaria. En zo is er nog eindeloos veel meer. Teveel om te bevatten. De natte droom van kinderen die al wat hen fascineert naar huis gesleept hebben.

Tussen die rekken zoeken de performers, aangevuld met Meg Stuart zelf, contact met de mensen via gebaren en aanrakingen. Velen gaan mee in dit openingsritueel. Pas daarna ontwikkelen de performers hun eigen rituelen. Of hoe noem je anders de vreemde gebaren die ze maken en ergens het midden houden tussen tics, geheime tekens en een groepsdans? Een 'collectieve viering van persoonlijke obsessies of wensdromen'? Misschien wel. Er volgen veel van die scènes die elkaar soms aflossen, maar vaak ook overlappen, met daarbovenop stemmen van performers die over hun ervaringen spreken. Je kan het nooit allemaal tegelijk volgen. Het is te veel.

Naakt tussen de kijkers

Het enige wat zeker is, is dat de performers niet enkel dromen, maar die dromen steeds meer uitleven. Jorge De Hoyos probeert bijvoorbeeld op te stijgen met een parachute, door hard te lopen. Mor Demer loopt plots naakt tussen de kijkers. Sonja Pregrad, Roberto Martinez en Márcio Kerber doen dingen met pigmenten, koffie en verf. Sigal Zouk en Renan Martins geven het stuk een baseline met een quasi doorlopende dans. En Mariana Tengner is zowat de MC van het event. Intussen jagen de contrabas en elektronische klanken van Klaus Janek en Vincent Malstaf dat voortwoekerende gebeuren aan.

Wat dit betekent, of het iets betekent, is hier de zaak niet (meer). Projecting [Space[ zoekt naar wat mogelijk is als mensen samenkomen, enkel en alleen om de beleving zelf. Of je daar in meewil, beslis je zelf. Maar niemand weerstond in Dinslaken aan de betovering van het grote kampvuur op het einde. Die tijdelijke constructie, slechts gebouwd om zichzelf te verteren, was het perfecte symbool van dit werk: een intense ervaring die verdwijnt met de bezoekers die er mee vorm aan gaven.

Deutschlandfunk, "Projecting Space" bei der Ruhrtriennale: Mission mit Zweifeln - Nicole Strecker (02.09.2017) [ Duits ]
NRZ, Ruhrtriennale: Projecting [Space[ überzeugt in Dinslaken - Bettina Schack (01.09.2017) [ Duits ]
ResMusica, Ruhrtriennale: Projecting [Space[, émouvant mystère de Meg Stuart - Dominique Adrian (07.09.2017) [ Frans ]
Ruhrtriennale (program booklet), It’s in the shape of fire - Jeroen Peeters (08.17) [ Engels ]
Mouvement, Jusqu'à l'arrêt cardiaque - Gérard Mayen (04.05.2017) [ Frans ]
Les Inrockuptibles, Jusqu’à ce qu’amour s’en suive - Patrick Sourd (06.17) [ Frans ]

© Damaged Goods — info@damagedgoods.be — +32 (0)2.513.25.40